Σκέψεις…

Πολλές φορές απογοητεύομαι, άλλες πάλι παίρνω θάρρος από το θάρρος των 15ρηδων που βγαίνουν στο δρόμο και απαιτούν. Κάθονται μπροστά στα ΜΑΤ φοβούνται αλλά αγωνίζονται, δεν αφήνουν τον φόβο τους να τους νικήσει.
Κι αυτό μου δίνει θάρρος, με κάνει να πιστεύω ότι ίσως και να υπάρχει ελπίδα.

Ζούμε σε μια πόλη 5 ίσως και 6 εκατομμυρίων κατοίκων, η ανεργία, η ανέχεια, η φτώχεια , η δυστυχία, η αναξιοκρατία, η διαφθορά, παντού διάσπαρτη.
Και όμως δεν έδωσαν ποτέ το παρών τους 1 εκατομμύριο άνθρωποι να ακυρώσουν με την παρουσία τους κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας.
Οι περισσότεροι θέλουν να κερδίσουν το λόττο, να βρουν μια καλή θέση, να γίνουν προϊστάμενοι στη θέση του προϊσταμένου τους. Αυτό το θεωρούν επιτυχία.

Οι μαύροι που έζησαν την σκλαβιά γίνονται τώρα πρόεδροι, έστω και μαριονέτες πρόεδροι, σε ένα σύστημα που δημιούργησε και έθρεψε την σκλαβιά και την δουλεία.

Τώρα τα «κατάφεραν», και μπορούν στο όνομα αυτού του συστήματος, να σκλαβώνουν άλλους και να νιώθουν επιτυχημένοι επειδή αυτοί τώρα μπορούν να πατάνε το κουμπί και να δολοφονούν, ή τουλάχιστον έτσι να φαίνεται ότι αυτοί το κάνουν.

Τελικά πιστεύω ο αγώνας του καθενός πριν γίνει συμμετοχικός, είναι ατομικός και πολύ μοναχικός.

Ανθρώπινα όνειρα…

Πίσω απ΄ όλα, και όταν η κουρτίνα πέσει εμφανίζεται το ζώο άνθρωπος πιο απαιτητικός , να ζητάει ολοένα και περισσότερα, να πατάει στο λαιμό, να μπηγει τα δόντια του βαθιά, να σκοτώνει και να διαμελίζει το συνάνθρωπο του.
Ξεπροβάλει πάντα μέσα από ιδέες και «ισμους» με τα δόντια κοφτερά, όποιος προλάβει και φάει τον άλλο.

Πολλοί αντιδρούν, άλλοι γιατί είναι στο γκρεμό και δεν έχουν άλλη επιλογή, άλλοι γιατί βλέπουν το ανήθικο και δεν μπορούν.

Η μεγάλη όμως μερίδα περιμένει υπομονετικά και ελπίζει στο θαύμα. Όχι για να αλλάξουν με μιας όλα, να διορθωθούν, και το δίκαιο να κερδίσει, αυτό ούτε που τους νοιάζει ούτε που το περιμένουν.

Η μεγάλη μερίδα του κόσμου, η πλειοψηφία των ανθρώπων περιμένει και ελπίζει στο πέρασμα στην άλλη πλευρά του λόφου, στην πλευρά των λίγων και των ισχυρών.

Ονειρεύονται να είναι εκείνοι στη θέση αυτών που σήμερα πατούν και συνθλίβουν, σκοτώνουν με ένα πάτημα κουμπιού όνειρα και ζωές, και εξουσιάζουν ανθρώπους.

Γι΄ αυτό το σύστημα αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ, ούτε θα αμφισβητηθεί στην ουσία του από κανένα, εκτός από μεμονωμένους ανθρώπους, γιατί εκφράζει τους πόθους και τις φιλοδοξίες των ανθρώπων που το αποτελούν.

Είναι η εικόνα τους, γι΄ αυτό μοχθούν, αυτό ονειρεύονται και μ΄ αυτό έχουν γαλουχηθεί, να τους αξιώσει και εκεινους ο θεός μια μέρα να «πατήσουν» .

Αυτό που μένει, είναι αυτό που δεν μπορείς να δεις

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που αποκτώντας ξεπουλάνε τον εαυτό τους.

Αυτό που μένει στο τέλος τελικά για τον καθένα είναι ο εαυτός του.
Αυτόν πρέπει να αντικρίσεις στο τέλος. Για αρκετούς ίσως και να είναι πολύ οδυνηρή αυτή η συνάντηση.

Ανεξάρτητα τι έχουμε στο σακούλι μας, τα καζάντια μας, αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, μας συντροφεύει παντού και πάντα.
Μερικές φορές η τρομακτική κενότητα που μεταφέρουμε μας κάνει να αναζητούμε άλλα πράγματα, κατασκευασμένα, για να την γεμίσουμε.
Και πάλι άδειοι θα αισθανόμαστε αν δεν αντιμετωπίσουμε την ουσία, το πραγματικό γεγονός.

Δείτε τι έκανε ο κινηματογραφικός πολίτης Κέιν, μάζευε, μάζευε όλες τις αντίκες, τα αγάλματα του κόσμου από παντού και όμως στο τέλος αυτά ήταν εντελώς ευτελή για να πουν οτιδήποτε για μια ζωή που πέρασε , έζησε και έφυγε.

Τίποτα δεν άφησε πίσω, ένα κενό. Μόνο πράγμα για το οποίο ενδιαφέρθηκε η εξουσία, και η έκφραση της στην ζωή του, η συσσώρευση χιλιάδων έργων τέχνης, αγάλματα…πάσης φύσης υλικά αγαθά.

Ειδικά το τέλος είναι συντριπτικό, τα αντικείμενα στον πύργο, αυτά που απόκτησε ξεπουλώντας το άλλο κομμάτι του εαυτού του, ένας εργάτης τα έκαιγε , τα πετούσε γιατί έπιαναν τόπο, ενώ κάποιος έδωσε λίγα δολάρια για να αγοράσει κάτι άλλο.

Μια ζωή χαμένη, χαμένη όπως και τα όνειρα που έχουν ετικέτα και αριθμούς.
Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που αγοράζοντας ξεπουλάνε τον εαυτό τους, και στο τέλος τον σκοτώνουν. Για να πετάξει μια μέρα ένας εργάτης στα σκουπίδια, όταν πεθάνουν, τα άχρηστα πράγματα τους.

Νεοέλληνες ραγιάδες…

Εξεγείρονται όλοι και ο καθένας για την πάρτη του.

Εξεγείρονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, εξεγείρονται οι αγρότες και ζητούν περισσότερα χρήματα, υποστήριξη του εισοδήματος τους, και οικονομικές ενισχύσεις.

Ζητούν από την κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση, παροχές και χρήμα όπως το παιδάκι ζητά από τους γονείς του περισσότερο χαρτζιλίκι, αντί να ζητούν να διαφεντεύουν μόνοι τους τη ζωή τους και τις τύχες τους. Αντί να ζητούν η βούληση τους να είναι αυτή που θα κατευθύνει και θα χαράζει την πορεία της χώρας που ζούνε.

Ζητούν σαν τους επαίτες και σαν μικρά παιδιά από τον αυστηρό πατέρα τους. Συμβιβάζονται και αποδέχονται το δουλικό μοντέλο της διακυβέρνησης που θέλει το λαό και τον πολίτη μικρό παιδάκι να ζητάει ελεημοσύνη από τα αφεντικά.

Σαν και να μην είναι το κράτος αυτό δικό τους, σαν να μην είναι αυτοί που το αποτελούν σαν και να μην μπορούν να έχουν καμιά παρέμβαση σε αυτά που συντελούνται και γίνονται γι΄ αυτούς, χωρίς αυτούς. Και δεν έχουν.

Αλλά το μόνο που ζητούν δεν είναι η δυνατότητα να διαχειρίζονται την δική τους ζωή, αλλά χρήμα, αυτό μόνο ζητούνε από αυτούς που τους διαφεντεύουν. Γιατί έτσι έχουνε μάθει, να έχουνε αφέντες.

Και όταν τα οικονομικά αιτήματα τους «τακτοποιούνται» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, λουφάζουν όλοι και γίνονται ο χαρτοπόλεμος στις κομματικές συγκεντρώσεις, γίνονται ο πασατέμπος της εξουσίας, και το άλλοθι της δημοκρατίας τους.

Στοιβάζονται «δημοκρατικά» στα κομματικά γραφεία και κάνουν ουρές στους βουλευτάδες τους για ένα διορισμό, για μια θέση, για ένα ρουσφέτι.

Τι και αν τους αποκλείουν από την συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα, τι και αν τους στερούν κάθε δυνατότητα έκφρασης, τι και αν αλλοιώνουν την βούληση τους με παρωδίες εκλογικών νόμων, τι και αν τους αρπάζουν τον ιδρώτα τους με μίζες, με δομημένα ομόλογα, με φακελάκια, και με κάθε λογής άλλα τερτίπια και καμώματα, αυτοί ζητούν μόνο χρήμα.
Λίγα ή περισσότερα ευρώ ακόμα για να το βουλώσουν, για να αποτραβηχτούν ήσυχοι και να αφήσουν τους άλλους, τα αφεντικά, να κάνουν την δουλειά τους.

Δεν έχουν άλλες αξιώσεις, δεν νιώθουν το πόθο να διαχειριστούν τη ζωή τους, να θέσουν μόνοι τους τα όρια της ζωής τους, οι βουλευταδες του νομού τους θα «καθαρίσουν» γι΄ αυτούς όταν έρθει η ώρα να ζητήσουν ένα κρεβάτι στο νοσοκομείο, μια θέση στο δημόσιο, η ακόμα και ένα εισιτήριο για να πάνε να ψηφίσουν

Ραγιάδες και στην ψυχή και στο μυαλό. Σκλάβοι που ζητούν αφεντάδες για να τους κηδεμονεύουν και να τους επιβάλλονται ακόμα και με το βούρδουλα , δίνοντας τους λίγα από τα ψίχουλα που ζητάνε.

Δεν έχουν μάθει ακόμα, και δεν θέλουν, να είναι ελεύθεροι. Αυτοί έτσι μάθανε στη λοβιτούρα, στη κλάψα, στο ψέμα, στη μικροαπατεωνιά, στο «γλείψιμο», και στο προσκύνημα. Πουλάνε την ψυχή τους για λίγα ευρώ, για να έχουν την «ησυχία» τους μέσα στο κλουβί τους.

Αυτός ο λαός αξίζει τελικά των δεινών του.

Κυρίαρχε λαέ…

Μονοκομματική Δημοκρατία…

Όταν η «δημοκρατία» νοθεύει την βούληση του λαού .

Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρώτα και πάνω απ΄όλα θεσμικό.

Είναι ο πλήρης και συνεχής αποκλεισμός του ελληνικού λαού από κάθε συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας.
Ο λαός δεν έχει λόγο στα ζητήματα που είναι δικά του, δεν μπορεί να εκφράσει την βούληση του, και όταν την εκφράζει αυτή διαστρεβλώνεται.

Ζητούν οι αγρότες οικονομικές ενισχύσεις , επιδοτήσεις, ενώ θα έπρεπε να ζητούν συμμετοχή στη διαμόρφωση της ιδίας της ζωής τους.
Το πρόβλημα δεν λύνεται με την επιπλέον ενίσχυση μιας μερίδας αγροτών , το πρόβλημα είναι συνολικότερο και αφορά όλους τους Έλληνες πολίτες.
Αφορά το πολιτικό σύστημα που έχουμε ως χώρα, την δημοκρατικότητα του, και τον σεβασμό της λαϊκής βούλησης σαν τη μοναδική και κυρίαρχη εντολή στην διακυβέρνηση της χώρας.
Με άλλα λόγια το τι είδους κράτος θέλει να έχει ο πολίτης, πρέπει να το αποφασίζει μόνος του.

Η πρόταση Παυλοπουλου προς το Πασοκ αναδεικνύει με τον πιο παραστατικό τρόπο πως καταστρατηγείται κάθε θεσμός που εκφράζει την βούληση του λαού, και κάθε ίχνος δημοκρατικότητας σε αυτό τον τόπο.

Πρότεινε λοιπόν ο υπουργός εσωτερικών την ψήφιση νέου εκλογικού νόμου, που θα εφαρμοστεί στις επόμενες εκλογές, με την πριμοδότηση του πρώτου κόμματος με 50 έδρες!!! για να μην μπορεί να εκφραστεί ο λαός μέσα απ΄ οποιαδήποτε ψηφοφορία. Έτσι για να εκφραστεί η δημοκρατικότητα των θεσμών αυτής της χώρας, και για να αναδειχτεί η δημοκρατία.

Καλύτερα όμως θα ήταν με την ανάδειξη το πρώτου κόμματος να καταργούσαν αυτόματα όλα τα άλλα, έτσι το κόμμα που θα έρχεται πρώτο να ασκεί ανεμπόδιστα τα “καθήκοντα” του, και την διακυβέρνηση της χώρας για 4 χρόνια.

Και εδώ θα μπορούσε να γίνει μια επιπλέον τροποποίηση, γιατί 4 μόνο χρόνια, ίσως θα μπορούσε για χάρη της ησυχίας των πολιτών και της απρόσκοπτης σταθερότητας που οι πολίτες ζητούν και οι συνθήκες επιτάσσουν , για χάρη της δημοκρατίας η περίοδος που θα μπορούσε να κυβερνά το πρώτο κόμμα, χωρίς την παρουσία άλλων κομμάτων ή και βουλής, να ήταν μέχρι της ολοκληρώσεως του προγράμματος του, όταν αυτό έκρινε ότι είχε ολοκληρωθεί.

Επιτέλους η δημοκρατία βρίσκει το δρόμο της.

Η δικτατορία της «Δημοκρατίας»

Ο λαός κάθε 4 χρόνια ψηφίζει τους δικτάτορες του…

Σ’ αυτό τον τόπο ο καθένας κάνει ότι του αρέσει και του κάνει κέφι, ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα τα οποία αντιπροσωπεύει χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν, αρκεί να έχει ένα και μόνο πράγμα, την εξουσία.
Η εξουσία όμως δεν είναι απόρροια την λαϊκής ετυμηγορίας , η εξουσία του κάθε κόμματος στην Ελλάδα, γιατί κομματική είναι η εξουσία, είναι αποτέλεσμα μιας σειράς κάλπικων και απατηλών διαδικασιών, που σκοπό έχουν την νομή της εξουσίας με κάθε τρόπο, το άρπαγμα της κουτάλας έναντι οποιουδήποτε τιμήματος.

Έτσι μ’ αυτό τον τρόπο όποιος καταφέρει με εκλογικά συστήματα και λοιπά τερτίπια να αποσπάσει ακόμα και το 25% των ψήφων του εκλογικού σώματος, γίνεται κυβέρνηση και κάνει ότι θέλει στην κυριολεξία για 4 ολόκληρα χρόνια. Χωρίς να μπορεί κανένας θεσμός να σταματήσει το όποιο αντιλαϊκό μέτρο, ενάντια στην λαϊκή βούληση, προσπαθήσει να εφαρμόσει. Κανένας, εκτός από τους βουλευτές που δίνουν στην εκάστοτε κυβέρνηση την αυτοδυναμία.

Τόσο δημοκρατικά.

Κυρίαρχε λαέ…

Φόβος χωρίς όρια, για ανθρώπους χωρίς σύνορα…

Ο φόβος και ο τρόμος που μαζικά σπέρνουν τόσο οι κυβερνήσεις και οι εξουσίες, όσο και οι λογής λογής μηχανισμοί τους με τα όργανα τους, έχουν ένα σκοπό, την υποταγή των συνειδήσεων.

Ο φοβισμένος άνθρωπος είναι υποταγμένος άνθρωπος, που άβουλα παρακολουθεί την ροή των εξελίξεων ανήμπορος να αντιδράσει

Η μέθοδος είναι γνωστή και εφαρμόζεται από αρχαιοτάτων χρόνων, από την επίκληση και την επιστράτευση φυσικών και αστρονομικών φαινόμενων που θα μας καταστρέψουν, μέχρι την κατάρρευση της οικονομίας, με συνέπειες όμως μόνο για το λαό, στις μέρες μας.

Μπροστά τους όμως αυτή τη φορά δεν έχουν να αντιμετωπίσουν το φοβισμένο διαιρεμένο πολίτη, μπροστά τους έχουν να αντιμετωπίσουν τον παγκόσμια εκμεταλλευόμενο πολίτη , που με την σειρά του στο χέρι του είναι να καταλάβει την δύναμη του, και συνενώνοντας όλες τις δυνάμεις, να δράσει…

Αν το πετύχει, η ιστορία θα το δείξει…

Η εκλογική πελατεία…Ζητάει

«Δώστε κάτι παραπάνω για να πάμε σπίτια μας…»

Δεν σας προκαλεί εντύπωση που τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εργολάβοι τους, ασχολούνται με τους αγρότες και τις κινητοποιήσεις τους.
Θα μπορούσαν να τις είχαν «κόψει» όπως έγινε με την λαϊκή αντίδραση του Δεκεμβρίου, που ενώ ο λαός βρισκόταν στους δρόμους και διαδήλωνε δυναμικά και μαζικά, τα κανάλια έδειχναν τρόπους για να μαγειρεύετε φρικασέ, και πως να ντύνεστε προκλητικά φορώντας το βρακί σας ανάποδα.

Τώρα όμως όλοι έχουν «σκύψει» με «ενδιαφέρον» πάνω στο αγροτικό πρόβλημα. Τώρα δεν υπάρχουν τρομοκράτες, ούτε καμιά οργάνωση διανοήθηκε να αναλάβει δράση υπέρ των δίκαιων αγροτικών αιτημάτων.

Οι πολιτικοί όλοι κατανοούν το πρόβλημα και συμμερίζονται τις δυσκολίες τους, άλλα δε υπουργικά στελέχη διαθέτουν και τα υπουργικά αυτοκίνητα στους αγροτοπατέρες που καταφθάνουν στην Αθήνα για διαβουλεύσεις, για να τους πηγαίνουν πιο άνετα στα υπουργεία.
Όπως γινόταν με τον Εφραίμ παλαιοτέρα στις μετακινήσεις του μεταξύ των υπουργείων.

Και αναρωτιόμαστε γιατί οι αγρότες έχουν αυτή την μεταχείριση , αφού κλείνουν δρόμους, φωνάζουν και απαιτούν.
Γιατί απλούστατα οι αγρότες διεκδικούν και παζαρεύουν με το σύστημα που οι ίδιοι αναδεικνύουν, δεν το αμφισβητούν, το «εκμεταλλεύονται» με το τρόπο τους.

ΠΟΤΕ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΤΟΥΣ…

Μόνο όταν δεν επιβάλλονται τα συμφέροντα τους τότε μόνο βγαίνουν στους δρόμους. Αυτοί στηρίζουν το άθλιο κατεστημένο.

Όταν πριν από ένα περίπου μήνα οι νέοι άνθρωποι στις πόλεις βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωναν, αντιδρώντας στην πολιτική της φτώχειας, της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς, κανένας αγρότης και κανένας εργατοπατέρας δεν πήρε το τρακτέρ του για να κατεβεί στους δρόμους δηλώνοντας την αλληλεγγύη του στον αγώνα αυτό.
Κανένας αγρότης δεν βγήκε από το σπίτι του για να δείξει έμπρακτα την βούληση του για μια καλύτερη κοινωνία πιο δίκαιη, πιο δημοκρατική, και αξιοκρατική.

Αυτούς δεν τους ενοιαζαν τέτοια πράγματα, αυτοί ενδιαφέρονται μόνο για τα πριμ και τις επιδοτήσεις, και για την είσπραξη των κοινοτικών επιδοτήσεων που παρουσίαζαν την ελληνική παραγωγή του ελαιόλαδου 10 φορές περισσότερο από αυτό που ήταν. Το ίδιο γινόταν και με όλα τα άλλα αγροτικά προϊόντα.

Κάθονταν τότε όλοι στα καφενεία των χωριών τους και ζούσαν τις ζωές τους, το θέμα δεν τους άγγιζε δεν τους αφορούσε, ήταν « τα τσογλάνια που τα έσπαζαν» τότε, αυτοί δεν ήθελαν να έχουν σχέση με τέτοια.

Αυτοί έχουν σχέση μόνο με το πολιτικό και μικροπολιτικό κατεστημένο των περιοχών τους, διεκδικώντας και στηρίζοντας το σάπιο αυτό σύστημα.

Δεν ήθελαν να έχουν σχέση με την απαίτηση του πιο δυναμικού, του ελπιδοφόρου κομματιού της κοινωνίας, τη νεολαία.
Δεν ακούσαμε τίποτα, καμία δήλωση, κανένα δάκρυ, καμιά συμπαράσταση , τότε ο αγώνας των παιδιών ήταν για όλη την κοινωνία, ήταν για όλους, και αυτούς τους νοιαζουν μόνο οι ίδιοι

Μάχονται μόνο γι΄ αυτούς για την επιδότηση που θα τους δώσει το υπουργείο, η κυβέρνηση ή όποιος τέλος πάντων τους δώσει, για να πάνε στα σπίτια τους ήσυχα ήσυχα, και ευχαριστημένοι να συνεχίσουν τις ζωες τους.

Εμείς όμως δεν συμφωνούμε.

ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Οι Εργολάβοι της Ενημέρωσης.

Αυτοί που “ελέγχουν” την κοινή γνώμη κοστολογούν ακριβά τις υπηρεσίες τους.

Γιατί ο αυτός νέος οργασμός αγορών και ανακατάξεων στα ΜΜΕ.

Πως «έτσι ξαφνικά» εφοπλιστικά και άλλα συμφέροντα επενδύουν και αποκτούν μερίδιο σε ζημιογόνες εταιρίες του τύπου;

Ξέρετε γιατί αν και στο σύνολο τους όλες οι εταιρείες των Μ.Μ.Ε. είναι ζημιογόνες τρέχουν όλοι να τις αγοράσουν;
Πάρτε για παράδειγμα τον «Πήγασο» του κ. Μπόμπολα που ελέγχει 5 εφημερίδες, 1 τηλεοπτικό κανάλι και πολλά ακόμα περιοδικά, ενώ ο ίδιος είναι και ιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας Ακτωρ-Ελληνική Τεχνοδομική που κατασκεύασε την Αττική οδό.

Γιατί νομίζετε ότι δαπανά χρήμα για τις ζημιογόνες εκδοτικές εταιρείες του;

Για ποιο λόγο ένας εργολάβος, και δεν είναι ο μοναδικός, κατέχει τέτοιου είδους επιχειρήσεις;
Νομίζετε ότι ενδιαφέρεται για την ενημέρωση σας;

Μήπως νομίζετε ότι νοιάζεται για την προβολή των θεμάτων που απασχολούν τον κόσμο;
Τι πραγματικά τον ενδιαφέρει, αν δεν τον ενδιαφέρει, η ενημέρωση σας;

Την επόμενη φορά που θα παρακολουθείτε ένα κανάλι τους ή θα διαβάζετε μια από τις εφημερίδες τους, σκεφτείτε , τι πραγματικά τους ενδιαφέρει;

Η κοινή γνώμη…

Ενημέρωση,το άλλο πρόσωπο του ίδιου νομίσματος

Ξέρετε γιατί υπάρχει η παραπληροφόρηση των μαζικών μέσων, όχι για να αποπροσανατολίσει τα άτομα, αλλά για να απενοχοποιησει την σκέψη τους και την συνείδηση τους.

Όλοι ξέρουν τι γίνεται γύρω τους, το βιώνουν καθημερινά σε μικρά πράγματα της καθημερινότητας .

Ξέρουν ότι το να στείλεις για παράδειγμα έναν ηλικιωμένο σε γηροκομείο είναι σαν να τον καταδικάζεις σε αργό θάνατο, τον βγάζεις έξω από την κοινωνία και τον περιθωριοποιείς.

Μια ολόκληρη κοινωνία το ξέρει , και εκεί έρχεται ο ρόλος της ενημέρωσης να δώσει πλαστές εικόνες για να γλυτώσει η συνείδηση το συνεχή βάρος της πράξης που έκανε.

Έτσι λειτουργούν και όλα τα άλλα πράγματα στην κοινωνία.
Όλοι γνωρίζουν και ξέρουν καλά, γι΄ αυτό και υπάρχει η ανάγκη του μηχανισμού, που ενώ ξέρουμε ότι παραπληροφορεί τον επιλέγουμε, για να εξωραΐζει, απενοχοποιώντας και προσφέροντας κάποια ανακούφιση στο μυαλό.

Ψωμί Παιδεία Ελευθερία…

Τα χρόνια περνάνε αλλά το σύνθημα μένει πάντα επίκαιρα…

Οσο η εξουσία θα αποζητά τα ιδία πράγματα τόσο και οι τρεις αυτές λέξεις θα εκφράζουν τον πόθο των νέων ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή.

Δεν υπάρχει παιδεία χωρίς ελευθερία, χωρίς ανεμπόδιστη και ελεύθερη έκφραση .

Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι κατάκτηση, κατάκτηση της κοινωνίας και των πολιτών που θέλουν μέσα από τον ελεύθερο διάλογο , μέσα από την διακίνηση των ιδεών να ξεπροβάλλουν νέα σχήματα, νέες αντιλήψεις και νέα ελπίδα. Να τραβά μπροστά η κοινωνία .

Η κατάργηση του ασύλου αναιρεί και ακυρώνει την ουσία της μάθησης, τον προβληματισμό και την αμφισβήτηση .
Καθιστά τον φοιτητή ένα μαθητευόμενο επαγγελματία χωρίς γνώμη χωρίς την δυνατότητα έκφρασης, χωρίς δυνατότητα παρέμβασης στον κοινωνικό αγώνα.

Τον εκπαιδεύει μόνο, χωρίς να του παρέχει το υπέρτατο αγαθό της παιδείας την δυνατότητα της ελεύθερης σκέψης. Ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί στελέχη επιχειρήσεων και επαγγελματίες αντί να αναθρέφει ελευθέρους πολίτες.

Και όμως μεταξύ τους τα βρίσκουν…

Γιατί απλούστατα υπηρετούν τους ίδιους σκοπούς.

Υπάρχει νομοσχέδιο που το έφερε προς ψήφιση στη βουλή το κυβερνών τότε κόμμα, που ήταν το Πασοκ, απείχαν επιδεικτικά από την ψηφοφορία όλοι σχεδόν οι βουλευτές της συμπολιτεύσεως, και όλοι οι υπουργοί και υφυπουργοί, εκτός του αρμόδιου υπουργού που υποχρεούται να παρίσταται.

Στη βουλή βρισκόταν μόνο ο εισηγητής και ο αρμόδιος υπουργός της δικαιοσύνης από πλευράς της κυβέρνησης, ενώ ένας βουλευτής της συμπολιτεύσεως που παρευρίσκεται το καταψηφίζει!!!
Εν τούτοις το νομοσχέδιο ψηφίστηκε από την αντιπολίτευση!!! και έγινε νόμος του Ελληνικού(;) κράτους.

Δεν τέθηκε ποτέ θέμα εμπιστοσύνης, και δεν αμφισβητήθηκε ποτέ η κυβέρνηση που το έπραξε αυτό.
Δεν αναρωτήθηκε ποτέ κανείς τότε, το 2001, γιατί υπήρχε μια κυβέρνηση που νομοθετούσε ενάντια στο σύνολο των βουλευτών της, και πως, ενώ φαινομενικά έτσι ερμηνεύεται, να ψηφίζεται ένα νομοσχέδιο από την μειοψηφία.

Φαίνεται ότι έτσι τους βόλευε όλους και νίπταν με την πράξη αυτή τα χέρια τους.

Τελικά το σύνθημα στους τοίχους αποτυπώνει την πραγματικότητα «από παντού μας την έχουνε στημένη»

Το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε ήταν ο αντιτρομοκρατικός νόμος.

Ένοχος ένοχο ου ποιεί . Και τα νομικά αξιώματα εν μια νυκτί καταρρίπτονται και γίνονται χαρτοπόλεμος.

Καληνύχτα σας και καλή τύχη…
Κυρίαρχε λαέ.

Τα «βαποράκια» της «υπηρεσίας»…

Το Δεκέμβριο του 2000 η αστυνομία είχε σύλλαβει τον δεύτερο στην ιεραρχία του παραρτήματος της ΕΥΠ στη Φλώρινα, στην 4101 προκεχωρημενη μονάδα της «υπηρεσίας», για παράνομη εισαγωγή και εμπόριο όπλων.

Ο 52 χρόνος τότε πολιτικός υπάλληλος της ΕΥΠ Γ. Βασιλειου συνεληφθει απο αστυνομικούς του τμήματος Καστοριάς και στην κατοχή του βρεθήκαν όπλα ικανά…να αρχίσουν αντάρτικο .

Διαβάστε τι ακριβώς είχε στην κατοχή του τότε ο υπάλληλος της ΕΥΠ .
- Ενα οπλοπολυβόλο των 7, 62 χιλιοστών, ρωσικής προέλευσης, με γεμιστήρα και δίποδο.
- Δύο υποπολυβόλα, ίδιου διαμετρήματος και προέλευσης, με τρεις γεμιστήρες.

Ο Αγώνας τώρα δικαιώθηκε!!!

Μπορούν επιτέλους και οι μαύροι να δολοφονούν το ίδιο αποτελεσματικά όπως και τα πρωην λευκά αφεντικά τους .

Η βιομηχανία της επικοινωνίας και των θεαμάτων κατασκευάζει πρότυπα για να δημιουργήσει την «συναίνεση» και την αποδοχή.

Σ΄ αυτά τα καινούργια «προϊόντα», το εμπόρευμα επέλεξαν να ανταποκρίνεται στα χρόνια καταπιεσμένα συναισθήματα ενός κομματιού της κοινωνίας που για αιώνες σκλαβώθηκε, βασανίστηκε, αιχμαλωτίστηκε, και δολοφονήθηκε, από την εξουσία και την κοινωνία που αποδεχόταν την δουλεία και το φυλετικό διαχωρισμό, και αποδέχονταν τους σκλάβους ως φυσιολογικό παραγωγό του συστήματος τους.

Έτσι λοιπόν φτάνουμε σήμερα στην αντιπέρα όχθη, ένα κράτος που αντιπροσωπεύει την καταπίεση, την τρομοκρατία επί των φτωχών και αδυνάτων, την εκμετάλλευση των λαών, να επιλέγει δια μέσου της επικοινωνιακής βιομηχανίας που κατασκευάζει είδωλα κατά παραγγελία, ένα μαύρο για πρόεδρο της χώρας.

Τραγικό ειλικρινά για το επίπεδο του κόσμου, παγκόσμια, που εγκλωβίζεται σε «διαφημιστικές» εκστρατείες , και περιμένει κάτι διαφορετικό και σημαντικό να έρθει απ΄ αυτό και μόνο το γεγονός της αλλαγής του χρώματος στο πρόσωπο του νέου προέδρου.

Τα σημαντικά πράγματα και τα διαφορετικά δεν προέρχονται από τις αλλαγές στα πρόσωπα που εκπροσωπούν μια δολοφονική ιδεολογία, μιας χώρας που βασίζει την δύναμη της στην καταπίεση και την ωμή βία που ασκεί στις άλλες.

Οι αλλαγές, οι σημαντικές αλλαγές για έναν δίκαιο κόσμο, γίνονται με τις πράξεις που επιλέγουμε να κάνουμε, και προέρχονται από την συνειδητοποίηση του τι αντιπροσωπεύουμε και την προσήλωση μας σε αυτό.
Ο αρχές μας είναι εκείνες που οδηγούν τις πράξεις μας, και την εκπλήρωση των στόχων μας, και υπαγορεύουν το τι ακριβώς θέλουμε να πετύχουμε.

Δεν νομίζω να διαφεύγει από κανέναν, τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν οι Η.Π.Α. σήμερα.
Και βάση αυτού που αντιπροσωπεύουν, καταλαβαίνει εύκολα και ο πιο αδαείς , τι είναι και «καλό» γι΄ αυτή, και ποια είναι τα συμφέροντα της που θέλει να επιβάλει.

Τελικά τι αποδεχόμαστε ως κοινωνικά δίκαιο…

Ακούμε κατά καιρούς, και περισσότερο τελευταία, συνδικαλιστές, απεργούς, αιτήματα εργαζομένων, που απευθύνονται προς την εξουσία.

Διεκδικήσεις και προνόμια, ένα ατελείωτο και διαχρονικό παζάρι μέσα στο «παιχνίδι», όπως καταντήσαμε να λέμε την ζωή.
Την ιδία στιγμή που αλλού δίκαια, αλλού συντεχνιακά ενάντια σε όλους τους άλλους, κάποιοι διεκδικούν το δικό τους «δίκαιο», κάποιοι άλλοι δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα ούτε να το ψελλίσουν.
Μιλάμε για τους οικονομικά εξαθλιωμένους, γι΄ αυτούς που ζουν κάτω και από το επίσημο όριο της φτώχιας και αγγίζουν το 30% του πληθυσμού, για τους φυλακισμένους, για τους κοινωνικά περιθωριοποιημένους.

Γι΄ όλους αυτούς που ή δεν μπορούν ή δεν ακούγονται όταν υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας, όταν καταπατούνται τα δικά τους «δικαία».

Σε μια κοινωνία που διέπετε από κάποιες έστω στοιχειώδεις αρχές, και έχει ένα κάποιο έστω βαθμό δημοκρατικότητας, δεν έχει σημασία το δικό μας μόνο συμφέρων, αλλά και το δίκαιο όλων εκείνων που καταπατάτε.

Το παρακράτος δεν διστάζει να θυσιάσει τα όργανα του

στο βωμό της “τάξης”

«Λύνονται» έτσι τα χέρια των οργάνων της εξουσίας, που υστέρα από μια συνοπτική προσπάθεια προβολής στα ΜΜΕ της απαίτησης τους για «λυμένα» χεριά, έρχεται τώρα το χτύπημα κατά του φύλακα αστυνομικού, για το πράσινο φως που ζητούσαν.

«Λύνονται» όμως και τα χέρια της κυβέρνησης για επιβολή μέτρων που σκοπό θα έχουν να καταπνίξουν, το χρώμα το φαντάζεστε, κάθε λαϊκή αντίδραση. «Αμυνομένη» πλέον και προασπίζοντας την «δημοκρατία».

Έτσι κάθε συλλογική αμφισβήτηση ενάντια στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που δεν εκπροσωπεί το λαό αλλά τον καταπιέζει, ντύνετε με τον πιο δραματικό τρόπο πλέον, με το μανδύα της «τρομοκρατικής» πράξης.
Ενώ αποτελεί και κίνδυνο για την ασφάλεια του πολιτεύματος!!!

Όταν ένας αστυνομικός, που έχει καθήκον του την προστασία του πολίτη και την τήρηση του νόμου, πυροβολεί απρόκλητα ενάντια ενός νεαρού μαθητή και τον σκοτώνει, τότε το «επεισόδιο» θεωρείται εξοστρακισμός, «μεμονωμένο», άνευ ιδιαίτερης πολιτικής σημασίας. Και χωρίς κανέναν υπαινιγμό και σχόλιο για τους δημοκρατικούς θεσμούς και για την ποιότητα της «δημοκρατίας» μας.

Όταν πυροβολείτε αστυνομικός, που ο ρόλος του υποτίθεται είναι η προάσπιση του πολίτη, τότε σύσσωμη η πολιτική ηγεσία μιλά για επίθεση ενάντια στους δημοκρατικούς θεσμούς και ευθεία επίθεση ενάντια στην δημοκρατία.

Πολύ περίεργη δεν νομίζετε ότι είναι η φρασεολογία και στις δυο περιπτώσεις.

Η “τρομοκρατία” σκοτώνει…το «δίκαιο» που της επέβαλαν

Οι “τρομοκράτες” είναι πάντα οι ίδιοι , ανεξαρτήτως χρόνου και τόπου, είναι πάντα οι αδύναμοι που σκοτώνονται από τους ισχυρούς.

Τρομοκρατική είναι κάθε ενέργεια η οποία στρέφεται ενάντια της υφιστάμενης κυρίαρχης κατάστασης. Ενάντια στο συμφέρων εκείνων που με την δύναμη τους, και τα όπλα τους , “νόμιμα”, επιβάλουν την θέληση τους.

“Τρομοκράτης” σήμερα, όπως και χτες όπως και πάντα, είναι εκείνος που πολεμά ενάντια στην υποδούλωση και στην κατοχή, που οι ισχυροί του επιβάλουν.
Είναι εκείνος που μάχεται εναντία σε κάθε «κατάσταση» που επιβλήθηκε ερήμην του λαού και τον πολιτών, όπως συνήθως γίνεται στις «δημοκρατίες» μας.

Μην ζητάτε δικαιοσύνη, από ένα σύστημα και ένα «πολιτισμό» που βασίζεται στο δίκαιο του ισχυρού.
Κοιτάξτε γύρω σας , ότι ισχύει για τα κράτη ισχύει και για τους πολίτες της κάθε χώρας.
Όπως αντιμετωπίζουν αυτοί που έχουν την δύναμη τα αλλά κράτη, έτσι αντιμετωπίζουν και οι εξουσίες που έχουν δύναμη τους πολίτες τους.

Το Ισραήλ απλώς προσωποποιεί την αυθαιρεσία του κάθε εξουσιαστή.

Το νέο δόγμα…Όποιος σηκώνει «ανάστημα» πρέπει να «φυτεύεται»

Το φασιστικό άσμα από τα αστυνομικά πιόνια της κάθε εξουσίας. Δηλώνουν την πρόθεση τους να υπερασπιστούν τα αφεντικά τους και με άλλο αίμα.
Είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και άλλους, προσφέροντας τις «υπηρεσίες τους» στα αφεντικά που τους χρησιμοποιούν.

Τα γκεμπελικά μέσα ενημέρωσης έδωσαν το νέο σύνθημα για την πάταξη κάθε λαϊκής αντίδρασης για την φίμωση κάθε διαμαρτυρίας ενάντια στην εξουσία.

Βγήκαν τα φασιστοειδή της αστυνομικής τρομοκρατίας να απαιτούν να τους «λύσουν» τα χέρια.

Να έχουν το ελεύθερο σε «κάθε είδους» αντιμετώπιση των διαδηλωτών και του λαού που απαιτεί, λες και μέχρι τώρα δεν έκαναν ασύδοτοι ότι θέλανε , με τις ευλογίες της κάθε κυβέρνησης.

Θαρρείς και οι ξυλοδαρμοί , τα γκλοπ που ανεβοκατεβαίνουν στα πρόσωπα των διαδηλωτών, οι σφαίρες που πέφτουν και δολοφονούν δεκαπενταχρονα παιδιά, τα δηλητηριώδη αέρια και τα ασφυξιογόνα δεν είναι αρκετά.

Πρέπει να «αντιδρούν», τελείως ασύδοτοι και με σκοπό να σκοτώνουν, με μονό στόχο να δολοφονούν, όχι μόνο περιστασιακά, όποτε τους κάνει κέφι, αλλά συστηματικά και κάθε φορά που υψώνετε φωνή διαμαρτυρίας από το λαό.
Όποτε ο πολίτης ζητά δημοκρατία, δικαιοσύνη, οπότε ζητά να συμμετέχει και να ορίζει αυτός την ζωή του, τότε οι ένστολοι κρατικοί μπράβοι πρέπει να ρίχνουν στο ψαχνό.

Η κυβερνητική προπαγάνδα καλά στημένη και με την αρωγή των ΜΜΕ, με πρώτο και καλύτερο το κανάλι του κακοποιού Κουρή, αναλαμβάνει εργολαβικά την «βρώμικη δουλειά». Το κανάλι του κακοποιού προβάλει τις δολοφονικές θέσεις των φασιστοειδών οργάνων της εξουσίας ως απαίτηση για περισσότερο αίμα από τους κρατικούς τραμπούκους.
Τώρα που πλέον που φοβάται και χειρότερα η εξουσία , θέλει τα χέρια της «ελεύθερα» για κάθε ενδεχόμενο, τώρα πρέπει και τα όργανα της να μπορούν να σκοτώνουν συστηματικά.
Θέλει και άλλο αίμα, θέλει και άλλη καταστολή, ολοκληρωτική.

Όταν ο πολίτης είναι έξω και διαδηλώνει, δικαίωμα που το κατοχυρώνει το σύνταγμα, τα αστυνομικά όργανα το εκλαμβάνουν ως πρόκληση!!!

Καθαρά πολιτική η θέση, που αντικατοπτρίζει τις θέσεις των πολιτικών προϊσταμένων τους που τους χρησιμοποιούν σαν ιδιωτικούς στρατούς καταστολής, και τους εκπαιδεύουν εναντία σε κάθε λαϊκή αντίδραση.

Θάνατος λοιπόν σε αυτούς που υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας, θάνατος σε κάθε λαϊκή απαίτηση. Δεν υπάρχουν ατομικά δικαιώματα , δεν υπάρχουν συνταγματικά δικαιώματα , δεν υπάρχει τίποτα όταν η εξουσία προστάζει. Υπάρχει μόνο ο φασισμός της «δημοκρατίας» τους.

Η οργή να γίνει πράξη και να φέρει αποτέλεσμα

Η κοινωνία, οι άνθρωποι που την αποτελούν, πρέπει να δημιουργήσουν και να διαμορφώσουν εκείνους τους φορείς που θα τους εκφράζουν πραγματικά συλλογικά. Που μέσα από αυτούς αδέσμευτα αλλά συλλογικά θα διεκδικούν.

Αλλιώς κάθε αυθόρμητη και αδέσμευτη διαμαρτυρία και αντίδραση είναι καταδικασμένη .
Είναι καταδικασμένη να αποτυγχάνει ή να ξεθυμαίνει ή να καπελώνετε από κομματικούς και άλλους μηχανισμούς.
Διαστρεβλώνοντας έτσι και τα μηνύματα, αλλά και τα αιτήματα του λαού που αντιδρά και εξεγείρεται

Η οργή είναι η φυσική συνέπεια της καταπίεσης , η οποία γεννά και την αντίδραση.
Είναι και θεμιτή, και αναγκαία για την δυναμική αντίσταση σε αυτά που η εξουσία επιβάλλει.
Η οργή όμως δεν πρέπει να λειτουργεί σαν μέσο εκτόνωσης, πρέπει να έχει στόχο, να έχει περιεχόμενο, και αποτέλεσμα.

Πρέπει να δώσει την θέση της σταδιακά στην δυναμική διεκδίκηση, στην διεκδίκηση χωρίς όρια, συγκεκριμένων στόχων, με κυρίαρχο την απαίτηση για ουσιαστική θεσμική κατοχύρωση του πολίτη ως κέντρο της “δημοκρατίας”, από τον οποίο θα απορρέει κάθε εξουσία. Ο πολίτης να έχει την τύχη της ζωης του στα χέρια του, αποφασίζοντας και συμμετέχοντας ενεργά σε όλα τα κέντρα των αποφάσεων.
Ο πολίτης να αποφασίζει, και όχι οι μηχανισμοί που αλλοιώνουν την βούληση του, τον παγιδεύουν , τον αφήνουν απ΄ έξω από κάθε συμμετοχή, και στο τέλος του επιβάλλουν την δική τους θέληση, και το συμφέρνον τους, ως υπέρτατο νόμο του κράτους.
Ενός κράτους, που λειτουργεί σαν όργανο στα χέρια μίας ολιγαρχίας για να διασφαλίζει και νομικά τα συμφέροντα της, ερήμην του λαού.

Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό είναι δυνατή αυτή η συλλογική και ανεμπόδιστη έκφραση των πολιτών μέσα από νέους φορείς, που θα τον εκφράζουν ελεύθερα και θα διεκδικούν. Μίας και αυτό προϋποθέτει αδέσμευτη και ανεξάρτητη από κάθε κομματική, ή άλλη επιρροή, δράση.

Αλλιώς αν η έκφραση και η δράση δεν αντιπροσωπεύουν την βούληση των πολιτών ελεύθερα, χωρίς πατρονους και σκοπιμότητες, είναι ανώφελη, καθώς κάθε προσπάθεια θα παραπέμπει στο ίδιο κατεστημένο μοντέλο.

Η ελεύθερη έκφραση των ατόμων μέσα απο αδέσμευτα συλλογικά όργανα, δείχνει άλλωστε και το βαθμό δημοκρατικότητας της ιδίας της κοινωνίας.

Δείχνει επίσης και την ωριμότητα της να μπορεί να αυτοδιαχειριστεί την μοίρα της.

Ψώνια που στάζουν αίμα…Βιτρίνες για σπάσιμο

Η βιτρίνα αυτού του κόσμου είναι εφιαλτική. Στάζει με αίμα, με υποκρισία, με δάκρυ, με ατιμία.
Είναι φτιαγμένη από κόκαλα και σάρκα ανθρώπων που πόθησαν και ονειρεύτηκαν λίγα από τα στολίδια της.

Ήταν οι άτυχοι της ιστορίας της, ήταν αυτοί που δεν τα κατάφεραν, σ΄ ένα κόσμο φτιαγμένο για να μην τα καταφέρνουν.
Και όμως άλλοι έζησαν και συνεχίζουν άλλοι να ζουν, για να κρατούν το τζάμι της καθαρό με τα όνειρα τους. Και με τις ψευδαισθήσεις τους, να κάνουν τα στολίδια της να λάμπουν από μέσα.
Κάνει το δάκρυ να φαντάζει διαμάντι στο τρυφερό και παγωμένο πρόσωπο νεκρών παιδιών, το αίμα που χύνεται το κάνει να φαίνεται κρασί κόκκινο και απολαύσεις της ζωης. Και τα δόντια που ξεσκίζουν σάρκα φαντάζουν από το γυαλί, των ψευδαισθήσεων, χαμόγελο επιτυχίας. Μπορείς και εσύ.
Έτσι σε προκαλεί το τζάμι της βιτρίνας αυτής. Έτσι το μαγαζί έχει πάντα κόσμο.
Αυτόν τον κόσμο που τον αποτελούμε όλοι εμείς. Άλλοι σαν νούμερα με αριθμό, και άλλοι με ονόματα και ταυτότητα.
Όλοι όμως την ιδία βιτρίνα κοιτάζουν, και απ΄την πραμάτεια να τρέχουν να αρπάξουν, άλλοι λίγο, άλλοι πολύ, άλλοι καθόλου. Άλλοι είναι στα χρυσά ντυμένοι, και άλλοι γυμνοί όπως γεννηθήκαν.

Άνθρωποι χάνονται και γεννιούνται, και η βιτρίνα πάντα εκεί, περιμένει στη θέση της .
Ίσως έφτασε ο καιρός ένα χέρι να την σπάσει, ίσως πολλά χέρια μαζί, ίσως όλων, να την κάνουνε κομμάτια.
Ίσως ο καθένας πρεπει να σπάσει την δική του .

Μια μικρή πέτρα χρειάζεται όλο και όλο, και μείς που την βλέπαμε σαν τον κόσμο όλο.

Ίσως και ν΄ είναι ακόμα ένα όνειρο, που όμως δεν σε σκοτώνει, όπως τα δικά της, αλλά σ΄ ανασταίνει.

Μην βλέπεται τον κόσμο μέσα από βιτρίνες, σπάστε τις, το γυαλί παραμορφώνει.

Υποκριτές και Φαρισαίοι…

Η έννοια του κέρδους, της δύναμης, είναι συνδεδεμένη άρρηκτα με την εξουσία, και αυτή με την σειρά της με την καταπίεση και την αυθαιρεσία.

Η απόλυτη δύναμη διαφθείρει το άτομο απόλυτα, το ίδιο και ο πλούτος, γιατί χρησιμοποιώντας την εξουσία που τα μέσα αυτά δίνουν, οι άνθρωποι είναι ικανοί για τις μεγαλύτερες φρικαλεότητες.

Από την άλλη η ατομική επιλογή, η επιλογή της καθημερινότητας μας, είναι εκείνη που καθορίζει και τις αξίες με τις οποίες ζούμε. Δεν μπορούμε να ζούμε από την εκμετάλλευση του αλλού του συνανθρώπου μας, και την ιδία στιγμή να καταδικάζουμε την εισβολή και την σφαγή των Παλαιστινίων από το Ισραήλ.

Δεν μπορούμε να παίρνουμε τα φακελάκια στη δουλειά μας, να προωθούμε την ανασφάλιστη εργασία, να τα παίρνουμε επειδή έχουμε την καρέκλα, να επιβάλουμε το συμφέρον μας εκεί που μας «περνάει» και έχουμε την μικρο-εξουσία, και από την άλλη να χύνουμε δάκρυα για τα παιδιά που σκοτώνονται στην Γάζα .
Δεν μπορεί να αναζητούμε το δίκαιο στους άλλους, όταν εμείς εκεί που έχουμε την εξουσία την ασκούμε με τρόπο απόλυτο και καταλυτικό.
Δεν μπορεί να αναζητούμε την ηθική από τους άλλους όταν εμείς την σκοτώνουμε και την δολοφονούμε με τις μικρές ή μεγάλες καθημερινές μας επιλογές.

Δεν μπορούμε να ζούμε στην αστική ή την μικροαστική ζωή μας, που βασίζετε στην καταπίεση του άλλου, και στο κυνήγι του κέρδους, στον καταναλωτικό ευδαιμονισμό μας που μας παρέχει η δύναμη του χρήματος, και την ιδία στιγμή να λέμε αυτούς που στην αναζήτηση της μέγιστης δυνατής δύναμης και εξουσίας , σφάζουν χωρίς έλεος.
Δεν μπορούμε να κατηγορούμε τους άλλους, όταν οι αξίες της δικής μας ζωης οδηγούνε στην απόλυτη απαξίωση της ανθρώπινης ζωης, όπως την βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει στην Παλαιστίνη.

Απλός αυτοί που σφάζουν είναι η δική μας εικόνα με την δύναμη που μανιωδώς αναζητάμε να αποκτήσουμε.

Λυπηθείτε , χύστε δάκρυα για την δυστυχία και τους σκοτωμένους και αναφωνήστε ότι ευτυχώς που δεν είστε εσείς αυτοί…
Εσείς δεν σκοτώνεται με ρουκέτες ,ακόμα, σπίτια χτυπάτε στις δημοπρασίες των κατασχέσεων.

Απόψε λαϊκίζουμε…Πάρτε κόσμε

Όταν μία ολόκληρη γενιά έχει βγει στους δρόμους ζητώντας το δικαίωμα στην ζωή, στην δουλειά και στο μέλλον που της στερούν.

Όταν μια ολόκληρη κοινωνία, των πολλών, στενάζει κάτω από την φτώχεια και την μιζέρια που της επιβάλανε να ζει.

Όταν παντού το μόνο που ακούς είναι διαφθορά, όταν παντού αυτό που βλέπεις είναι η αποσύνθεση αυτής της κοινωνίας, και την περιθωριοποίηση των ατόμων που την αποτελούν.
Τότε η αναφορά σε μισθούς εκατομμυρίων, σε μπόνους, σε αποζημιώσεις μαμούθ κρατικών λειτουργών, σε μισθούς και προνόμια βουλευτών, σε βόλεμα των ατόμων του οικογενειακού τους περιβάλλοντος των ανθρώπων της εξουσίας, σε κομπινες στους κρατικούς οργανισμούς και στις εταιρείες, σε βίλες και παλάτια χτεσινών μισθοσυντήρητων, ακούγονται φτηνός λαϊκισμός.

Φτηνός λαϊκισμός λοιπόν ο μισθωτός να αμείβεται με 600 και 700 ευρω, ενώ εάν αποχωρήσει από την θέση του, ο γενικός διευθυντής της ΕΡΤ, θα πάρει αποζημίωση 1 ολοστρόγγυλο εκατομμύριο ευρω , ναι καλά ακούσατε, 1 εκατομμύριο ευρώ για την βρομοδουλειά που προσφέρει στα αφεντικά, να μας παραπληροφορεί χρησιμοποιώντας τα δικά μας χρήματα.

Φτηνός λαϊκισμός ο οκταπλάσιος μισθός του διοικητή της ΤτΕ , σε σχέση με τον αντίστοιχο του προέδρου της FED. Το πολυτελές θωρακισμένο αυτοκίνητο που αγόρασε ο προκάτοχος του έναντι αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ευρω είναι και αυτός φτηνός λαϊκισμός.

Φτηνός λαϊκισμός που οι υπουργοί, και οι υφυπουργοί, έχουν διορίσει τις κόρες τους, τους γιους τους, τις γυναίκες τους, και τις αδελφές τους , και όλο τους το σόι , στα υπουργικά γραφεία τους και σε δημόσιες επιχειρήσεις, με παχυλές απολαβές.

Ποιοι πλούτισαν από την πολιτική ενώ πριν έκοβαν ακάλυπτες επιταγές ;

ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ κ.ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΕ;

Γιατί αυτοί που πλούτισαν ασχολουμενοι με την πολιτική έχουν όνομα…

Είναι γνωστό το θέμα των ακαλύπτων επιταγών του κ. Αβραμόπουλου λίγο πριν εκλεγεί βουλευτής για πρώτη φορά.

Εμείς λοιπόν θέλουμε να ρωτήσουμε από που βρεθήκαν τα χρήματα για την αγορά των σπιτιών και των οικοπέδων του;

Πως γίνεται από την μια στιγμή στην άλλη κάποιος με ακάλυπτες επιταγές να βρίσκεται με διαμέρισμα στο Χολαργό, σπίτι στην Κηφισιά, ακίνητα στην Αίγινα κλπ,.

Από που προήλθαν τα χρήματα αυτά ; ποια είναι η πηγή τους;
Μπορούν να συνενωθούν και να κτιστούν τα κληροδοτήματα του δήμου Μεσήνης;

Το εξοργιστικότερο δε απ΄ όλα είναι ότι τώρα που διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα , και όχι το δικό του τότε που δεν είχε και έκοβε ακάλυπτες επιταγές, δαπάνησε για την αγορά ενός αγαλματιδίου 32,500 ευρω.

Ενώ για λουλούδια σε μονό μια εκδήλωση δαπάνησε από το ταμείο του υπουργείου, που δεν έχει να πληρώσει νοσηλεύτριες για την εντατική, 7.000 ευρώ.

Ούτε στα μπουζούκια οι νεόπλουτοι δεν ξοδεύουν 7.000 ευρώ σε λουλούδια, θα μου πείτε από την τσέπη του βγαίνουν. Και υστέρα θα τον ρωτήσει κανείς να δώσει λογαριασμό; Ο λαός θα τον κρίνει στις εκλογές, ίσως όμως σε μια δημοκρατία θα έπρεπε να τον έκρινε και ένας εισαγγελέας.

Ναι αλλά αυτά γίνονται μόνο στις δημοκρατίες, γιατί εδώ…

Κυρίαρχε λαέ …

Η ανάγκη σηματοδοτεί εξελίξεις…

Η εξέγερση και η αντίδραση των νέων παιδιών είναι μονό η αρχή γι΄ αυτά που θα ακολουθήσουν από τους φιλήσυχους νοικοκυραίους και τους μαγαζάτορες.
Βέβαια ο καθένας στέκεται και εκτιμά τα γεγονότα από διαφορετική σκοπιά, και ενεργεί για διαφορετικούς λόγους.

Οι νέοι από πολιτική και κοινωνική συνειδητοποίηση για τα αδιέξοδα, ενάντια σε μια εξουσία που αφαιρεί κάθε δικαίωμα, στερεί κάθε ελπίδα για πρόοδο, καταδικάζει στην ανεργία, αναπαράγει την διαφθορά και αποκλείει τον πολίτη από κάθε συμμετοχή. Υποχρεώνοντας τον ταυτόχρονα να αποποιηθεί κάθε κατακτήσεως του, ατομικής ή συλλογικής, ακόμα και συνταγματικά κατοχυρωμένης .

Ο επιχειρηματίας θα οδηγηθεί στην δυναμική αντίδραση γιατί το φάσμα της εξόντωσης του είναι πλέον περισσότερο από ορατό, είναι διαγεγραμμένο.
Η αγορά πλέον έχει καταρρεύσει, η μόνη κίνηση που παρατηρείται είναι από αυτούς που έχουν πρόσβαση στο κρατικό χρήμα, από τις πολυεθνικές και τα καρτέλ . Ενώ την ιδία στιγμή χιλιάδες επιχειρήσεις και νοικοκυριά είναι χρεωμένοι στις τράπεζες.

Ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα που βασίστηκε στην προώθηση “των δικών τους” συμφερόντων, κάθε φορά που ο ένας ή ο άλλος ή και όλοι μαζί ήταν κυβέρνηση, τελικά πτώχευσε.
Θεμελίωσε όμως έναν μηχανισμό έτσι ώστε όποιος αντιδρά να πνίγεται, γιατί πάντα φοβόταν ότι θα ερχόταν η ώρα της κατάρρευσης, και γιατί πάντα γνώριζε ότι αυτά που υπηρετεί δεν ήταν τα συμφέροντα του πολίτη. Φοβόταν λοιπόν τις συνέπειες.

Η τελευταία πράξη του δράματος θα είναι όμως και η πιο επώδυνη, γιατί θα φέρει και την κυοφορία. Απομένει να δούμε αν αυτό που θα έρθει θα είναι αποτέλεσμα της βούλησης του λαού, και για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξει αγώνας από μέρους του. Ή μια άλλη διάδοχος κατάσταση, που θα του επιβάλλουν, όπου θα αλλάξουν οι ταμπέλες, τα σήματα και τα πρόσωπα.