Πολλές φορές απογοητεύομαι, άλλες πάλι παίρνω θάρρος από το θάρρος των 15ρηδων που βγαίνουν στο δρόμο και απαιτούν. Κάθονται μπροστά στα ΜΑΤ φοβούνται αλλά αγωνίζονται, δεν αφήνουν τον φόβο τους να τους νικήσει.
Κι αυτό μου δίνει θάρρος, με κάνει να πιστεύω ότι ίσως και να υπάρχει ελπίδα.
Ζούμε σε μια πόλη 5 ίσως και 6 εκατομμυρίων κατοίκων, η ανεργία, η ανέχεια, η φτώχεια , η δυστυχία, η αναξιοκρατία, η διαφθορά, παντού διάσπαρτη.
Και όμως δεν έδωσαν ποτέ το παρών τους 1 εκατομμύριο άνθρωποι να ακυρώσουν με την παρουσία τους κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας.
Οι περισσότεροι θέλουν να κερδίσουν το λόττο, να βρουν μια καλή θέση, να γίνουν προϊστάμενοι στη θέση του προϊσταμένου τους. Αυτό το θεωρούν επιτυχία.
Οι μαύροι που έζησαν την σκλαβιά γίνονται τώρα πρόεδροι, έστω και μαριονέτες πρόεδροι, σε ένα σύστημα που δημιούργησε και έθρεψε την σκλαβιά και την δουλεία.
Τώρα τα «κατάφεραν», και μπορούν στο όνομα αυτού του συστήματος, να σκλαβώνουν άλλους και να νιώθουν επιτυχημένοι επειδή αυτοί τώρα μπορούν να πατάνε το κουμπί και να δολοφονούν, ή τουλάχιστον έτσι να φαίνεται ότι αυτοί το κάνουν.
Τελικά πιστεύω ο αγώνας του καθενός πριν γίνει συμμετοχικός, είναι ατομικός και πολύ μοναχικός.
