Ζούμε σε μια πόλη 5 ίσως και 6 εκατομμυρίων κατοίκων, η ανεργία, η ανέχεια, η φτώχεια , η δυστυχία, η αναξιοκρατία, η διαφθορά, παντού διάσπαρτη.
Και όμως δεν έδωσαν ποτέ το παρών τους 1 εκατομμύριο άνθρωποι να ακυρώσουν με την παρουσία τους κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας.
Οι περισσότεροι θέλουν να κερδίσουν το λόττο, να βρουν μια καλή θέση, να γίνουν προϊστάμενοι στη θέση του προϊσταμένου τους. Αυτό το θεωρούν επιτυχία.

Οι μαύροι που έζησαν την σκλαβιά γίνονται τώρα πρόεδροι, έστω και μαριονέτες πρόεδροι, σε ένα σύστημα που δημιούργησε και έθρεψε την σκλαβιά και την δουλεία.

Τώρα τα «κατάφεραν», και μπορούν στο όνομα αυτού του συστήματος, να σκλαβώνουν άλλους και να νιώθουν επιτυχημένοι επειδή αυτοί τώρα μπορούν να πατάνε το κουμπί και να δολοφονούν, ή τουλάχιστον έτσι να φαίνεται ότι αυτοί το κάνουν.

Τελικά πιστεύω ο αγώνας του καθενός πριν γίνει συμμετοχικός, είναι ατομικός και πολύ μοναχικός.

Πολλοί αντιδρούν, άλλοι γιατί είναι στο γκρεμό και δεν έχουν άλλη επιλογή, άλλοι γιατί βλέπουν το ανήθικο και δεν μπορούν.

Η μεγάλη όμως μερίδα περιμένει υπομονετικά και ελπίζει στο θαύμα. Όχι για να αλλάξουν με μιας όλα, να διορθωθούν, και το δίκαιο να κερδίσει, αυτό ούτε που τους νοιάζει ούτε που το περιμένουν.

Η μεγάλη μερίδα του κόσμου, η πλειοψηφία των ανθρώπων περιμένει και ελπίζει στο πέρασμα στην άλλη πλευρά του λόφου, στην πλευρά των λίγων και των ισχυρών.

Ονειρεύονται να είναι εκείνοι στη θέση αυτών που σήμερα πατούν και συνθλίβουν, σκοτώνουν με ένα πάτημα κουμπιού όνειρα και ζωές, και εξουσιάζουν ανθρώπους.

Γι΄ αυτό το σύστημα αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ, ούτε θα αμφισβητηθεί στην ουσία του από κανένα, εκτός από μεμονωμένους ανθρώπους, γιατί εκφράζει τους πόθους και τις φιλοδοξίες των ανθρώπων που το αποτελούν.

Είναι η εικόνα τους, γι΄ αυτό μοχθούν, αυτό ονειρεύονται και μ΄ αυτό έχουν γαλουχηθεί, να τους αξιώσει και εκεινους ο θεός μια μέρα να «πατήσουν» .

Αυτό που μένει στο τέλος τελικά για τον καθένα είναι ο εαυτός του.
Αυτόν πρέπει να αντικρίσεις στο τέλος. Για αρκετούς ίσως και να είναι πολύ οδυνηρή αυτή η συνάντηση.

Ανεξάρτητα τι έχουμε στο σακούλι μας, τα καζάντια μας, αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, μας συντροφεύει παντού και πάντα.
Μερικές φορές η τρομακτική κενότητα που μεταφέρουμε μας κάνει να αναζητούμε άλλα πράγματα, κατασκευασμένα, για να την γεμίσουμε.
Και πάλι άδειοι θα αισθανόμαστε αν δεν αντιμετωπίσουμε την ουσία, το πραγματικό γεγονός.

Δείτε τι έκανε ο κινηματογραφικός πολίτης Κέιν, μάζευε, μάζευε όλες τις αντίκες, τα αγάλματα του κόσμου από παντού και όμως στο τέλος αυτά ήταν εντελώς ευτελή για να πουν οτιδήποτε για μια ζωή που πέρασε , έζησε και έφυγε.

Τίποτα δεν άφησε πίσω, ένα κενό. Μόνο πράγμα για το οποίο ενδιαφέρθηκε η εξουσία, και η έκφραση της στην ζωή του, η συσσώρευση χιλιάδων έργων τέχνης, αγάλματα…πάσης φύσης υλικά αγαθά.

Ειδικά το τέλος είναι συντριπτικό, τα αντικείμενα στον πύργο, αυτά που απόκτησε ξεπουλώντας το άλλο κομμάτι του εαυτού του, ένας εργάτης τα έκαιγε , τα πετούσε γιατί έπιαναν τόπο, ενώ κάποιος έδωσε λίγα δολάρια για να αγοράσει κάτι άλλο.

Μια ζωή χαμένη, χαμένη όπως και τα όνειρα που έχουν ετικέτα και αριθμούς.
Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που αγοράζοντας ξεπουλάνε τον εαυτό τους, και στο τέλος τον σκοτώνουν. Για να πετάξει μια μέρα ένας εργάτης στα σκουπίδια, όταν πεθάνουν, τα άχρηστα πράγματα τους.

Εξεγείρονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, εξεγείρονται οι αγρότες και ζητούν περισσότερα χρήματα, υποστήριξη του εισοδήματος τους, και οικονομικές ενισχύσεις.

Ζητούν από την κυβέρνηση, την κάθε κυβέρνηση, παροχές και χρήμα όπως το παιδάκι ζητά από τους γονείς του περισσότερο χαρτζιλίκι, αντί να ζητούν να διαφεντεύουν μόνοι τους τη ζωή τους και τις τύχες τους. Αντί να ζητούν η βούληση τους να είναι αυτή που θα κατευθύνει και θα χαράζει την πορεία της χώρας που ζούνε.

Ζητούν σαν τους επαίτες και σαν μικρά παιδιά από τον αυστηρό πατέρα τους. Συμβιβάζονται και αποδέχονται το δουλικό μοντέλο της διακυβέρνησης που θέλει το λαό και τον πολίτη μικρό παιδάκι να ζητάει ελεημοσύνη από τα αφεντικά.

Σαν και να μην είναι το κράτος αυτό δικό τους, σαν να μην είναι αυτοί που το αποτελούν σαν και να μην μπορούν να έχουν καμιά παρέμβαση σε αυτά που συντελούνται και γίνονται γι΄ αυτούς, χωρίς αυτούς. Και δεν έχουν.

Αλλά το μόνο που ζητούν δεν είναι η δυνατότητα να διαχειρίζονται την δική τους ζωή, αλλά χρήμα, αυτό μόνο ζητούνε από αυτούς που τους διαφεντεύουν. Γιατί έτσι έχουνε μάθει, να έχουνε αφέντες.

Και όταν τα οικονομικά αιτήματα τους «τακτοποιούνται» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, λουφάζουν όλοι και γίνονται ο χαρτοπόλεμος στις κομματικές συγκεντρώσεις, γίνονται ο πασατέμπος της εξουσίας, και το άλλοθι της δημοκρατίας τους.

Στοιβάζονται «δημοκρατικά» στα κομματικά γραφεία και κάνουν ουρές στους βουλευτάδες τους για ένα διορισμό, για μια θέση, για ένα ρουσφέτι.

Τι και αν τους αποκλείουν από την συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα, τι και αν τους στερούν κάθε δυνατότητα έκφρασης, τι και αν αλλοιώνουν την βούληση τους με παρωδίες εκλογικών νόμων, τι και αν τους αρπάζουν τον ιδρώτα τους με μίζες, με δομημένα ομόλογα, με φακελάκια, και με κάθε λογής άλλα τερτίπια και καμώματα, αυτοί ζητούν μόνο χρήμα.
Λίγα ή περισσότερα ευρώ ακόμα για να το βουλώσουν, για να αποτραβηχτούν ήσυχοι και να αφήσουν τους άλλους, τα αφεντικά, να κάνουν την δουλειά τους.

Δεν έχουν άλλες αξιώσεις, δεν νιώθουν το πόθο να διαχειριστούν τη ζωή τους, να θέσουν μόνοι τους τα όρια της ζωής τους, οι βουλευταδες του νομού τους θα «καθαρίσουν» γι΄ αυτούς όταν έρθει η ώρα να ζητήσουν ένα κρεβάτι στο νοσοκομείο, μια θέση στο δημόσιο, η ακόμα και ένα εισιτήριο για να πάνε να ψηφίσουν

Ραγιάδες και στην ψυχή και στο μυαλό. Σκλάβοι που ζητούν αφεντάδες για να τους κηδεμονεύουν και να τους επιβάλλονται ακόμα και με το βούρδουλα , δίνοντας τους λίγα από τα ψίχουλα που ζητάνε.

Δεν έχουν μάθει ακόμα, και δεν θέλουν, να είναι ελεύθεροι. Αυτοί έτσι μάθανε στη λοβιτούρα, στη κλάψα, στο ψέμα, στη μικροαπατεωνιά, στο «γλείψιμο», και στο προσκύνημα. Πουλάνε την ψυχή τους για λίγα ευρώ, για να έχουν την «ησυχία» τους μέσα στο κλουβί τους.

Αυτός ο λαός αξίζει τελικά των δεινών του.

Κυρίαρχε λαέ…

Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρώτα και πάνω απ΄όλα θεσμικό.

Είναι ο πλήρης και συνεχής αποκλεισμός του ελληνικού λαού από κάθε συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας.
Ο λαός δεν έχει λόγο στα ζητήματα που είναι δικά του, δεν μπορεί να εκφράσει την βούληση του, και όταν την εκφράζει αυτή διαστρεβλώνεται.

Ζητούν οι αγρότες οικονομικές ενισχύσεις , επιδοτήσεις, ενώ θα έπρεπε να ζητούν συμμετοχή στη διαμόρφωση της ιδίας της ζωής τους.
Το πρόβλημα δεν λύνεται με την επιπλέον ενίσχυση μιας μερίδας αγροτών , το πρόβλημα είναι συνολικότερο και αφορά όλους τους Έλληνες πολίτες.
Αφορά το πολιτικό σύστημα που έχουμε ως χώρα, την δημοκρατικότητα του, και τον σεβασμό της λαϊκής βούλησης σαν τη μοναδική και κυρίαρχη εντολή στην διακυβέρνηση της χώρας.
Με άλλα λόγια το τι είδους κράτος θέλει να έχει ο πολίτης, πρέπει να το αποφασίζει μόνος του.

Η πρόταση Παυλοπουλου προς το Πασοκ αναδεικνύει με τον πιο παραστατικό τρόπο πως καταστρατηγείται κάθε θεσμός που εκφράζει την βούληση του λαού, και κάθε ίχνος δημοκρατικότητας σε αυτό τον τόπο.

Πρότεινε λοιπόν ο υπουργός εσωτερικών την ψήφιση νέου εκλογικού νόμου, που θα εφαρμοστεί στις επόμενες εκλογές, με την πριμοδότηση του πρώτου κόμματος με 50 έδρες!!! για να μην μπορεί να εκφραστεί ο λαός μέσα απ΄ οποιαδήποτε ψηφοφορία. Έτσι για να εκφραστεί η δημοκρατικότητα των θεσμών αυτής της χώρας, και για να αναδειχτεί η δημοκρατία.

Καλύτερα όμως θα ήταν με την ανάδειξη το πρώτου κόμματος να καταργούσαν αυτόματα όλα τα άλλα, έτσι το κόμμα που θα έρχεται πρώτο να ασκεί ανεμπόδιστα τα “καθήκοντα” του, και την διακυβέρνηση της χώρας για 4 χρόνια.

Και εδώ θα μπορούσε να γίνει μια επιπλέον τροποποίηση, γιατί 4 μόνο χρόνια, ίσως θα μπορούσε για χάρη της ησυχίας των πολιτών και της απρόσκοπτης σταθερότητας που οι πολίτες ζητούν και οι συνθήκες επιτάσσουν , για χάρη της δημοκρατίας η περίοδος που θα μπορούσε να κυβερνά το πρώτο κόμμα, χωρίς την παρουσία άλλων κομμάτων ή και βουλής, να ήταν μέχρι της ολοκληρώσεως του προγράμματος του, όταν αυτό έκρινε ότι είχε ολοκληρωθεί.

Επιτέλους η δημοκρατία βρίσκει το δρόμο της.

Σ’ αυτό τον τόπο ο καθένας κάνει ότι του αρέσει και του κάνει κέφι, ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα τα οποία αντιπροσωπεύει χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν, αρκεί να έχει ένα και μόνο πράγμα, την εξουσία.
Η εξουσία όμως δεν είναι απόρροια την λαϊκής ετυμηγορίας , η εξουσία του κάθε κόμματος στην Ελλάδα, γιατί κομματική είναι η εξουσία, είναι αποτέλεσμα μιας σειράς κάλπικων και απατηλών διαδικασιών, που σκοπό έχουν την νομή της εξουσίας με κάθε τρόπο, το άρπαγμα της κουτάλας έναντι οποιουδήποτε τιμήματος.

Έτσι μ’ αυτό τον τρόπο όποιος καταφέρει με εκλογικά συστήματα και λοιπά τερτίπια να αποσπάσει ακόμα και το 25% των ψήφων του εκλογικού σώματος, γίνεται κυβέρνηση και κάνει ότι θέλει στην κυριολεξία για 4 ολόκληρα χρόνια. Χωρίς να μπορεί κανένας θεσμός να σταματήσει το όποιο αντιλαϊκό μέτρο, ενάντια στην λαϊκή βούληση, προσπαθήσει να εφαρμόσει. Κανένας, εκτός από τους βουλευτές που δίνουν στην εκάστοτε κυβέρνηση την αυτοδυναμία.

Τόσο δημοκρατικά.

Κυρίαρχε λαέ…

Ο φοβισμένος άνθρωπος είναι υποταγμένος άνθρωπος, που άβουλα παρακολουθεί την ροή των εξελίξεων ανήμπορος να αντιδράσει

Η μέθοδος είναι γνωστή και εφαρμόζεται από αρχαιοτάτων χρόνων, από την επίκληση και την επιστράτευση φυσικών και αστρονομικών φαινόμενων που θα μας καταστρέψουν, μέχρι την κατάρρευση της οικονομίας, με συνέπειες όμως μόνο για το λαό, στις μέρες μας.

Μπροστά τους όμως αυτή τη φορά δεν έχουν να αντιμετωπίσουν το φοβισμένο διαιρεμένο πολίτη, μπροστά τους έχουν να αντιμετωπίσουν τον παγκόσμια εκμεταλλευόμενο πολίτη , που με την σειρά του στο χέρι του είναι να καταλάβει την δύναμη του, και συνενώνοντας όλες τις δυνάμεις, να δράσει…

Αν το πετύχει, η ιστορία θα το δείξει…

Δεν σας προκαλεί εντύπωση που τα τηλεοπτικά κανάλια και οι εργολάβοι τους, ασχολούνται με τους αγρότες και τις κινητοποιήσεις τους.
Θα μπορούσαν να τις είχαν «κόψει» όπως έγινε με την λαϊκή αντίδραση του Δεκεμβρίου, που ενώ ο λαός βρισκόταν στους δρόμους και διαδήλωνε δυναμικά και μαζικά, τα κανάλια έδειχναν τρόπους για να μαγειρεύετε φρικασέ, και πως να ντύνεστε προκλητικά φορώντας το βρακί σας ανάποδα.

Τώρα όμως όλοι έχουν «σκύψει» με «ενδιαφέρον» πάνω στο αγροτικό πρόβλημα. Τώρα δεν υπάρχουν τρομοκράτες, ούτε καμιά οργάνωση διανοήθηκε να αναλάβει δράση υπέρ των δίκαιων αγροτικών αιτημάτων.

Οι πολιτικοί όλοι κατανοούν το πρόβλημα και συμμερίζονται τις δυσκολίες τους, άλλα δε υπουργικά στελέχη διαθέτουν και τα υπουργικά αυτοκίνητα στους αγροτοπατέρες που καταφθάνουν στην Αθήνα για διαβουλεύσεις, για να τους πηγαίνουν πιο άνετα στα υπουργεία.
Όπως γινόταν με τον Εφραίμ παλαιοτέρα στις μετακινήσεις του μεταξύ των υπουργείων.

Και αναρωτιόμαστε γιατί οι αγρότες έχουν αυτή την μεταχείριση , αφού κλείνουν δρόμους, φωνάζουν και απαιτούν.
Γιατί απλούστατα οι αγρότες διεκδικούν και παζαρεύουν με το σύστημα που οι ίδιοι αναδεικνύουν, δεν το αμφισβητούν, το «εκμεταλλεύονται» με το τρόπο τους.
Χρήματα ζητούν γι΄ αυτούς και στηρίζουν το σύστημα που τόσο χρόνια τους έτρεφε με πλαστογραφίες και παραποιήσεις για την άντληση κοινοτικών ενισχύσεων.

Οι αγρότες είναι με το σύστημα, και το μόνο που κάνουν, η μόνη αξίωση τους είναι να του πάρουν 50 ευρώ περισσότερα ανά στρεμματική καλλιέργεια, για να πάνε σπίτι τους όπως λένε.

Στους αγρότες πρώτα και στους δημοσίους υπαλλήλους μετά στηρίζεται αυτό το σάπιο σύστημα, που έχει σαν σφραγίδα του την συνδιαλλαγή. Αυτοί κρατάνε με την επιλογή τους, όλους αυτούς που πατώντας πάνω τους, αλωνίζουν ασύδοτοι στις ζωές μας.
Και το ξέρουν καλά αυτοί οι αγρότες, γι΄ αυτό και παζαρεύουν πάντα έτσι «μ΄αυτούς» .

Αποτελούν την βάση τους, την εκλογική πελατεία όλων των «σωτηρων» του έθνους .

Όταν πριν από ένα περίπου μήνα οι νέοι άνθρωποι στις πόλεις βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωναν, αντιδρώντας στην πολιτική της φτώχειας, της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς, κανένας αγρότης και κανένας εργατοπατέρας δεν πήρε το τρακτέρ του για να κατεβεί στους δρόμους δηλώνοντας την αλληλεγγύη του στον αγώνα αυτό.
Κανένας αγρότης δεν βγήκε από το σπίτι του για να δείξει έμπρακτα την βούληση του για μια καλύτερη κοινωνία πιο δίκαιη, πιο δημοκρατική, και αξιοκρατική.

Αυτούς δεν τους ενοιαζαν τέτοια πράγματα, αυτοί ενδιαφέρονται μόνο για τα πριμ και τις επιδοτήσεις, και για την είσπραξη των κοινοτικών επιδοτήσεων που παρουσίαζαν την ελληνική παραγωγή του ελαιόλαδου 10 φορές περισσότερο από αυτό που ήταν. Το ίδιο γινόταν και με όλα τα άλλα αγροτικά προϊόντα.

Κάθονταν τότε όλοι στα καφενεία των χωριών τους και ζούσαν τις ζωές τους, το θέμα δεν τους άγγιζε δεν τους αφορούσε, ήταν « τα τσογλάνια που τα έσπαζαν» τότε, αυτοί δεν ήθελαν να έχουν σχέση με τέτοια.

Αυτοί έχουν σχέση μόνο με το πολιτικό και μικροπολιτικό κατεστημένο των περιοχών τους, διεκδικώντας και στηρίζοντας το σάπιο αυτό σύστημα.

Δεν ήθελαν να έχουν σχέση με την απαίτηση του πιο δυναμικού, του ελπιδοφόρου κομματιού της κοινωνίας, τη νεολαία.
Δεν ακούσαμε τίποτα, καμία δήλωση, κανένα δάκρυ, καμιά συμπαράσταση , τότε ο αγώνας των παιδιών ήταν για όλη την κοινωνία, ήταν για όλους, και αυτούς τους νοιαζουν μόνο οι ίδιοι

Μάχονται μόνο γι΄ αυτούς για την επιδότηση που θα τους δώσει το υπουργείο, η κυβέρνηση ή όποιος τέλος πάντων τους δώσει, για να πάνε στα σπίτια τους ήσυχα ήσυχα, και ευχαριστημένοι να συνεχίσουν τις ζωες τους.

Εμείς όμως δεν συμφωνούμε.

ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Γιατί ο αυτός νέος οργασμός αγορών και ανακατάξεων στα ΜΜΕ.

Πως «έτσι ξαφνικά» εφοπλιστικά και άλλα συμφέροντα επενδύουν και αποκτούν μερίδιο σε ζημιογόνες εταιρίες του τύπου;

Ξέρετε γιατί αν και στο σύνολο τους όλες οι εταιρείες των Μ.Μ.Ε. είναι ζημιογόνες τρέχουν όλοι να τις αγοράσουν;
Πάρτε για παράδειγμα τον «Πήγασο» του κ. Μπόμπολα που ελέγχει 5 εφημερίδες, 1 τηλεοπτικό κανάλι και πολλά ακόμα περιοδικά, ενώ ο ίδιος είναι και ιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας Ακτωρ-Ελληνική Τεχνοδομική που κατασκεύασε την Αττική οδό.

Γιατί νομίζετε ότι δαπανά χρήμα για τις ζημιογόνες εκδοτικές εταιρείες του;

Για ποιο λόγο ένας εργολάβος, και δεν είναι ο μοναδικός, κατέχει τέτοιου είδους επιχειρήσεις;
Νομίζετε ότι ενδιαφέρεται για την ενημέρωση σας;

Μήπως νομίζετε ότι νοιάζεται για την προβολή των θεμάτων που απασχολούν τον κόσμο;
Τι πραγματικά τον ενδιαφέρει, αν δεν τον ενδιαφέρει, η ενημέρωση σας;

Την επόμενη φορά που θα παρακολουθείτε ένα κανάλι τους ή θα διαβάζετε μια από τις εφημερίδες τους, σκεφτείτε , τι πραγματικά τους ενδιαφέρει;